Op de vraag waar mijn enthousiasme voor het maken van duurzame, plantaardige patisserie precies vandaan komt, is eigenlijk maar één antwoord mogelijk: het past bij wie ik ben. Opgeleid als ruimtelijk beeldend kunstenaar ben ik gewend om de wereld met conceptuele verbeelding en nieuwsgierigheid tegemoet te treden, open te staan voor zinnenprikkelende perspectieven en nieuwe verbanden. Ook mijn opvoeding speelt een niet onbelangrijke rol. Mijn beide ouders zijn gedreven idealisten maar mijn vader koppelt daar ook nog een enorme liefde voor eten en smaken aan. Bij ons thuis hing de geur van vers gebakken brood, werd een oude centrifuge als vanzelfsprekend omgetoverd tot appelsap-pers en verdween een houten zelfbouw windmolen pas uit de tuin na klachten van de buren. Zelf gebrouwen vlierbessenwijn op zolder en verse bloesem op de pannenkoek; mijn jeugd was er een vol smaken, ambachtelijke huisvlijt en vrolijk idealisme.

Op de kunstacademie leerde ik de kracht van conceptueel denken en esthetiek kennen maar ik miste de smaken, de idealen en de ambachtelijkheid uit mijn jeugd. In de plantaardige keuken met zijn onuitputtelijke mogelijkheden kan ik mijn creativiteit en mijn liefde voor vakmanschap volop kwijt. Zo heb ik mij ontwikkeld tot Lady Fruitcake en brengen mijn compagnon Dana en ik, smaak, concept en esthetiek samen in onze natuurlijke patisserie. Daarnaast valt er nog veel te ondernemen op het gebied van duurzaamheid, directe handel en onderzoek naar vitale grondstoffen. Met dat idealisme zit het dus ook wel goed. En mijn enthousiasme voor plantaardige patisserie? Die is sinds 2014, toen wij met Lady Fruitcake begonnen, alleen maar toegenomen.